Z Basią Stępniak-Wilk – laureatką Nagrody Kapituły im. Jacka Kaczmarskiego
45. Studenckiego Festiwalu Piosenki – rozmawia Magda Turowska

Basia Stępniak-Wilk urodziła się w Lublinie, zakochała się i mieszka w Krakowie. Jest śpiewającą autorką, nagrywa i wydaje swoje płyty, jest związana z krakowskim kabaretem Loch Camelot.

 

M: Basia Stępniak-Wilk laureatka Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie, w tym roku nagrodzona bardzo szczególną nagrodą, to była nagroda...

B: ... nagroda przekazana mi przez specjalną kapitułę, nagroda Kapituły imienia Jacka Kaczmarskiego. Jak powiedział przewodniczący Kapituły – Jan Wołek, jest to rodzaj takiego certyfikatu mistrzowskiego.

Powiem szczerze, że po cichu myślalam, że może kiedyś, za parę lat otrzymam stypendium im. Marka Grechuty dla wybitnych laureatow Studenckiego Festiwalu Piosenki. Ja wygrałam 31. Studencki Festiwal Piosenki. Proszę sobie policzyć, który to był rok, ja już się wstydzę mówić :-) Otrzymałam też wtedy nagrodę im. Wojtka Bellona, to nagroda za najlepsze teksty prezentowane na festiwalu. Ale o nagrodzie Kapituły im. Jacka Kaczmarskiego na sto procent nawet nie pomyślałam nigdy.
Może pomyślałabym za parę kolejnych płyt, za lat 10 albo 15. Wiem, że są laureaci tej nagrody młodsi ode mnie, ale to nie kwestia wieku, tylko uważam, że jeszcze jestem gdzieś na początku drogi, a tu nagle wszyscy mi mówią, że to już jest to, do czego wielu śpiewających autorów dąży. Oczywiście nie w sensie, że to miałby być koniec drogi, nie żebym się miała dalej nie rozwijać…
Rzeczywiście nagroda, wyróżnienie ogromne. To, że w tej kapitule zasiadają same nawybitniejsze postaci polskiej piosenki: Grzegorz Tomczak, Jan Wołek, Andrzej Poniedzielski, no i laureaci: Kazik Staszewski, Marek Tercz, Jan Krzysztof Kelus... tych nazwisk jest sporo i naprawdę to są takie nazwiska, które dla mnie się identyfikują z tym, że są to autorytety i myślę, że nie tylko dla mnie, ale dla wszystkich słuchających piosenki z dobrym tekstem, to są właśnie najwybitniejsi polscy twórcy piosenek.
To grono zatem, i to grono laureatów dotychczasowych, i to, że to moje nazwisko się pojawia obok nazwiska Jacka Kaczmarskiego, którego miałam przyjemność znać, z którym miałam przyjemność wypić parę kaw w życiu, z którym miałam przyjemność przeprowadzić parę wywiadów na potrzeby radiowe, to jest naprawdę niesamowite wyróźnienie. Skakałam wysoko w górę, kiedy dowiedziałam się, że dostałam tę nagrodę. Piszczałam z radości okropnie, aż dzieci się wystraszyły w domu, ale to naprawdę jest niezwykłe wyróżnienie.

M: Taki tytuł mistrza, nagroda na pewno mobilizuje, ale nagroda ma nie tylko wymiar honorowy, również niesie za sobą nagrodę pieniężną. Czy dzięki temu zaufaniu, temu certyfikatowi, ale i tej nagrodzie pieniężnej będziemy mieli okazję już za chwilę usłyszeć nową płytę Basi Stępniak-Wilk?

B: I tak nosiłam się z zamiarem nagrania płyty. Nawet myślałam, że ona będzie już teraz jesienią, ale będzie wiosną. Niebawem będziemy nagrywać pierwsze piosenki, żeby było coś w rodzaju singla promocyjnego.
Na pewno ta nagroda jest potężnym zastrzykiem finansowym i już nie można się zasłonić tym, że może jeszcze brakuje parę złotych na tę płytę – nie brakuje!

Natomiast zapytałaś mnie, czy to będzie mnie mobilizowało do pracy, czy będzie potęgowało moje wysiłki.
Ja myślę, że premie były dobre w innych czasach, przynajmniej jeżeli chodzi o taką premię za wykonanie pracy na akord. No, to tutaj to się nie sprawdza. Nie jest równoznaczne, że jeżeli ja dostanę więcej pieniędzy, to napiszę więcej piosenek, albo więcej dobrych piosenek. To się ma nijak do pieniędzy.
Pisze się tak naprawdę dlatego, że się chce o czymś porozmawiać z drugim człowiekiem, pisze się po to, żeby się pobawić słowem, pisze się po to, żeby sprawdzić siebie, czy człowiek jakiś temat jest w stanie zamknąć w paru strofach, w jakimś refrenie. Pisze się dla zabawy, pisze się ze smutku, pisze się z gniewu, ale nie dla pieniędzy!
Może w tej muzyce, która w tej chwili jest uznawana za główną i obligatoryjną, czyli w popie, tak jest. Są wydawcy, podpisujesz kontrakt, w ciągu pięciu lat masz nagrać trzy czy cztery płyty, musisz się z tego wywiązać.
Ja jestem sama dla siebie dyrektorem. Co najwyżej może mi być przykro, że mój mąż na mnie potupuje i mówi: no może coś wreszcie napiszesz. No to wtedy zwykle piszę, ale tak, żeby ze względu na to, że dostałam nagrodę czuć się zobowiązaną?... Obciążenie oczywiście jest, ale ja nie mogę powiedzieć, że ponieważ dostałam taką nagrodę to ja teraz zobowiązuję się do następnych piętnastu płyt.
Jak będzie, ja tego nie wiem. No, mogę powiedzieć, że się postaram :-)