RECENZJA:

Czasem na półkę z moimi ulubionymi płytami trafiają te, które słuchają się same. Samo się wysłuchało, życzliwie towarzysząc mi w ciągu niejednego dnia i nocy. Samo się jednak nie zrobiło, warto więc choć na chwilę zwrócić myśli w stronę tych, którzy dali mi i mam nadzieję wkrótce i tobie tę codzienną porcję przyjemności.

Joanna Kondrat, autorka tekstów i muzyki, wykonawczyni. Realizując od lat rozmaite projekty muzyczne i występując na scenach w całej Polsce, swoim wielbicielom dość długo dała czekać na swój pierwszy w pełni autorski krążek. Ale „Samosie” to jej dziecko. Wypieszczone, wycałowane, dokładnie zaplanowane i przemyślane, dojrzałe. Słychać to z każdej nuty i każdej sylaby na płycie. Zachwycić może tu praktycznie wszystko, od niebanalnych, niepretensjonalnych tekstów począwszy, poprzez świetną klimatyczną muzykę, aż po niesamowite aranże i doskonałe instrumentarium. Nie może jednak być inaczej kiedy pracuje się w tak profesjonalnym zespole – w nagraniach i pracy nad płytą wzięli udział między innymi: pianista Paweł Bzim Zarecki (który jest jednocześnie producentem płyty), basista Robert Szydło oraz Tubis Trio, Macieja Tubisa.

Czasem trudno opowiedzieć o muzyce, zwłaszcza kiedy nie można jej dotknąć. „Samosie” to bardzo nastrojowa płyta. Nieco zadumana, wyciszona. Momentami podrywająca się i stawiająca znaki zapytania, a zaraz potem spokojna łatwością z jaką same odnajdują się odpowiedzi. Mądra. Dojrzała. Kobieca? Chyba nie do końca, choć Joanna Kondrat chwilami pozwala nam zajrzeć w zakamarki kobiecej duszy, czyni to jednak na tyle dyskretnie i mądrze, że nie rozwiewa tej fascynującej mgiełki tajemnicy.  Sami twórcy mówią, że „Samosie” to bardzo jesienna płyta i myślę, że to najlepiej oddaje jej charakter. Najpełniej można ją przecież docenić siadając w miękkim fotelu, pod kocem z kubkiem ciepłej herbaty i mruczącym kotem pod stopami. I już sam nie wiem co z wymienionych rzeczy ogrzewa bardziej: herbata, koc, kot czy… płyta.

Mój pierwszy kontakt z krążkiem był nieufny. Szybko okazało się jednak, że te obawy były zupełnie niczym nieuzasadnione i pomimo mojego konserwatyzmu, „Samosie” zupełnie naturalnie i mimowolnie, przekonało mnie samo, zwłaszcza do bardzo nowoczesnych aranży, które znajdziemy na płycie. Ostatecznie to, co jak myślałem znacznie utrudni mi przygodę z muzyką Joanny Kondrat, tak naprawdę stało się jednym z jej największych atutów. Dałem się przekonać i uwierzyłem.  

Jeśli więc, masz ochotę zatrzymać się choć na chwilę, dać się porwać, ucieszyć uszy pięknymi słowami w pięknej oprawie, oprzeć na ramieniu Joanny Kondrat – masz dziś na to szansę. Wystarczy posłuchać. Nie zapominając oczywiście o kocie, kocu i herbacie… A wtedy wszystko samo się poukłada. Polecam.

Adam Kałużny

ZAGŁOSUJ !